Mutluluğun tasvirini çizenler ne kadar doğru çizmişler ki.? Mutluluğu birinde arayanlar veya bir yerde arayanlar o yalana nasıl inanabilmişler?
"Geri Dönme" adlı fon müziği beni ne kadar da etkiliyor bi' anlatabilsem. Çay'ın sevdasına kapılmışım. Düşündüklerimi yazıya dökemiyorum.
Düşünüyoruz, hep düşünüyoruz ve o düşündüğümüz şeyler olduğu zaman mutlu olabileceğimize inanıyoruz?
Beynimiz ile hareket ettiğimiz zaman boyunca asıl mutluluğa, güzelliğe ulaşamayacağız. Çünkü mantık Aşk ile sevgi ile çatışır,kavga eder.
Kalbimizin sesini dinlemeliyiz, Aklımızın değil. Kalbimiz bizi hiç düşünmediğimiz, aklımızın ucuna bile gelemeyecek birine götürür. Ona inat eder, sürükler ve biz bunun farkında olabilirsek ne mutlu.
İnsanların dış görünüşleriyle, hayat tarzıyla, giyimiyle, sosyal hayatı ile önyargılı yaklaştığımız sürece mutlu olamayacağız. Aşk kalpten gelir, kalp ise para ile ihtişam ile değil sadece mutluluk ile çalışır, atar. Bu bahsettiğim Aşk ile kor olan bir kalp. Bilemiyorum, insanlar korkuyor ama bunu belli etmiyor. İnsanlar sevgiyi yanlış anlamışlar.. hemde çok.
Velhasıl kelam biz insanlar ne Aşk'ı ne sevilmeyi hak etmiyoruz. Çünkü Aşk ve mutluluğu başka şekillerde başka yerlerde arıyoruz. Bulamayacağız.
İyisi mi bir yudum daha Çay..
