En acı olanı; ne ayrılmak, ne aldatılmak, ne terkedilmek ne de uzaklara gitmek.
En acı olanı; sevmek..
Delice,kalpten sevmek. Onun için yanmak, kor olmak.
Sonunun nereye varacağını bilmeyip tüm umutlarını onunla beslediğin tüm hayallerini sevmek.
Sevmek; ölümden beter.

Benim için ansiklopedi, el alem için bir beyitsin.

Yukarındakilere bakma aşağında olanlara takılır, düşersin!

Erdemli olmak mıdır, susmak?
Yoksa bir kaçış mı?

Şarkılar kulağımızın pasını silsin diye değil,
Gönlümüzde ki yaraları dindirsin diye.

Gönülden görenin, gözle görmeye ihtiyacı yoktur.

Aşk beklemeye gelmez,
Aşk'ın hissiyatı da bitmez,
Bitti mi Aşk kalmaz,
Beklersen Aşk'a varılmaz.

Biz çayı hararetimizi alsın diye değil,
Sevdamızı dindirsin diye içeriz.

Mecaz ile Hakikat..
Mecaz; ben, sen, hayat.
Severiz, okuruz, çabalarız. Yaşarız.
"Gerçekten seviyorum" deriz ya hani,
İşte bunlar gerçeğin fitnesi,
Hakikate öldükten sonra ulaşırız.

Çay'da bulduğum Aşk'ı yaşar mıyım sende,
Ömre yeter mi sende ki Aşk'ım
Buluşur muyuz Aşk'ın yalnızlığında?
Buluşursak Aşk biter mi bir yastıkta?
Ah be gönlümdeki Aşk!
Bulaşır mısın sende ona..

Leyla ile Mecnun misali.
Mecnun deli miydi?
Peki ya Leyla güzel miydi?
Hayır.
Mecnun güzel görüyordu,
O Leyla'ya hakikat ile bağlanmıştı.
Peki ya Leyla?
Aşk ile yandı Mecnun'a.
Bekledi; umutsuzluğa kapılmadan.
Ama onlar en başından beri beraberdi,
Gönülleri birdi.

İnce belli bir bardağın içinde,
Aşk'ın kederi, hayatın zulmü, çocukluğun özlemi.
Çay..

Aşk'ın önünde engel olur mu hiç?
Allah ile arana ne engel olabilir ki?
Allah'a sarıl Aşk'ını yaşa,
Allah için sev.
Peygamber'in dediği gibi:
"Kalpler Allah'ın elindedir."
O zaman azizim, Allah'tan iste.

Kişi halini şarkılar ile anlatır,
veya kitap ile çay ile..
Ayrıntılar hep gizlidir.

Arkandan konuşanlar, yüzüne gülenlerdir.

Gönül haykırır da, dil konuşmaya varmaz.

Menfaati olmayan gülümsemeler;
arayıp da bulamadığımız.

Ve sonunda; hayata istediklerimiz ile değil,
mecbur kaldıklarımız ile tutunacağız..

Suskunluğumla haykırıyorum göklere
yüzümün her tebessüm hali kalbi acıtır mı?
Gülmek bu kadar kolay olmamalı.
Mutluluğu anlatıp mutsuz olmak,
Aşk'ın tarifini anlatmak ama asla yaşayamamak.
Hayatın acımasız imtihanları..

İşte onlar;
Çürümeye yüz tutmuş limanlarını
halen gelmesini bekledikleri
gemileri için Yakmayanlardır.

Allah Adem'e ikinci şansı verdi,

Adem Havva'yı buldu.

Sende bana ikinci şansı ver,

Bende seni bulayım.

Allah kimseye
"Herşey o gün başlamıştı.."
cümlesini kurdurmayı nasip etmesin.

Son zamanlarda görüyorum da
herkes mutluluğa gün, tarih koymuş.
Peki sonrası?
Sonunda mutluluk olan bir imtihan henüz bitmeden,
nasıl mutluluk yakalanabilir ki?
Anlayamıyorum.